Akela Versteeg heeft In die hoedanigheid afscheid genomen van de padvinders, thans aangeduld met scoutinggroep"Pleter Maritz". Op zichzelf niet zo bijzonder, mutaties In de leiding vinden op gezette tijden bij elke vereniging plaats, maar het feit dat deze akela dit, zo uiterst nuttige werk niet minder dan twee en dertig Jaar, zonder onderbreking (vakanties uitgezonderd) met liefde en toewijding heeft verricht, Is het memoreren alleszins waard. Zij werd 27 november 1951 lid van de groep en na het volgen van enkele opleidingen, op 8 september 1956 als akela geïnstalleerd.

De Pieter Maritzgroep werd 22 februari 1946, onder leiding van hopman v. Klaveren opgericht. De eerste jaren vormden ook hier het vinden van een geschikt onderkomen het grote probleem. Men begon op de zolder van bakker Bloemhof. Daarna zouden nog heel wat omzwervingen volgen: bij de Edese Waterleidingmij een vrijgekomen lokaal van station Ede-centrum, thans museum "Oud Ede" en zelfs op de deel van boer Janssen. Wie kan zich overigens nog die oude boerderij onderaan de Paasbergerweg herinneren?

Tenslotte werden in 1963 spijkers metkoppen geslagen; onder de bezielende leiding van de heren J, Nab, W. Boeve en J. v.Spanje en dankzij de inspanning van leden en ouders, werd, geheel in vrije tijd een trappenhuis aan het begin van de Doolhof aangebouwd. Dit eigen onderkomen werd, onder de toepasselijke naam "De Doolhof" in 1964 in gebruik genomen. Het is gelegen is een prachtige omgeving die alle facetten in onderdelen van het padvinderswerk goed tot haar recht laat komen .
De Pieter Maritzgroep kent vier spektakken: de welpen (jongens van circa zeven tot ruim tien jaar), verkenners (elf tot vijftien jaar), rowens (vijftien tot zeventien jaar) en daarboven de jongerentak. Daar akela Versteeg haar lange loopbaan bij de welpen heeft doorgebracht. bepalen we ons even bij dit onderdeel. De welpen spelen het rimboespel, een thema uit het Djungelboek van R. Kipling. Daaruit stammen ook de namen zoals Akela. Baska. Baloven Mang, die voor buitenstaanders een vreemde klank bezitten. De welpen vormen een horde, het streefgetal daarvoor is vierentwintig jongens, maar door schommelingen niet altijd haalbaar.

Een horde is weer onderverdeeld in nesten, groepjes welpen die door een bepaalde kleur op hun rechtermouw aangeven tot welk nest zij behoren. De doelstelling is de jeugd in hun vrije tijd plezierige belevenissen te bieden en een bijdrage te leveren aan de vorming van de persoonlijkheid. Teneinde dit doel te bereiken ,worden allerlei soorten spelen en sport beoefend wardoor de jongen zichzelf weer te ontdekken en anderen zal respecteren. Ook wordt veel de natuur ingetrokken om kennis te vergaren van al wat daar leeft en groeit.
Bij voldoende kennis van een bepaald onderdeel kan een insigne worden behaald, dat de jongen op zijn mouw mag spelden. Zoveel mogelijk wordt getracht elke zaterdagmiddag een ander spelprogramma te brengen, wat uiteraard de nodige voorbereiding kost.
Daar wordt door de leiding één en soms wel twee avonden in de week over vergaderd en dan blijkt pas duidelijk hoeveel vrije tijd akela Versteeg tientallen jaren lang aan de Pieter Maritzgroep heeft gegeven. Ook de spelmiddag zelf bracht soms de nodige inspanning mee, vooral als er "ontvoering" werd gespeeld. Een deel van de horde ging er met akela vandoor, die dan, diep in het bos, stevig aan een boom werd gebonden. De andere helft had tot taak de ontvoerde op te sporen en te verlossen.
Door afleidende manoeuvres van het eerste stel, kon het soms meer dan een uur duren eer de arme leidster werd bevrijd.

In de scouting-wereld kent men een speciale manier van groeten: over de gehele wereld geven welpen, verkenners, kabouters en padvindsters elkaar de linkerhand als teken van vriendschap. Dit gebaar is afkomstig van de stichting, Baden Powell, die deze vorm had gezien en overgenomen bij een Indianenstam. Het motief bestond hierin, dat de linkerhand niet alleen het dichtst bij het hart zat, dus gevoelvoller, maar ook nooit een wapen zou vasthouden.
Hoogtepunt, ook voor de welpen, vormt het zomerkamp, een jaarlijks terugkerend feest. Tijdens zo'n kamp
vormt de ouderdag, als vader en moeder komen kijken hoe hun zoon het in de rimboe maakt, altijd een hoogtepunt.
Als het weer een beetje meewerkt slaagt een kamp al gauw, maar de beste herinneringen bewaar akela Versteeg aan het welpen en verkennerskamp in Eerbeek,daar was de inzet en samenwerking van jong en oud zo voortreffelijk, dat zij er nog steeds het grootste respect voor heeft.

Het gaat goed met de Pieter Maritzgroep: er heerst een goede en gezellige sfeer. De welpenhorde staat nu, na het vertrek van akela Versteeg, onder de hoede van akela H. de Ruiter, bijgestaan door baloe E. ten Have en mang J. Beekman. De verkenners worden geleid door hopman R. Letswaard, de rowans door chief C. E. T. Bettonville en een ijverig leidersteam, bestaande uit de heren M. Rijnbende, G. W. Gijsbertsen en R. v. Riet. Zij allen zorgen er voor dat de groep uitstekend draait. Het troephuis "de Doolhof" baart echter zorgen: door slijtage en vernielingen is het gebouw aan een grote onderhoudsbeurt toe. Middels een balpenverkoop is reeds het eerste geld voor de restauratie binnen, terwijl meerdere acties zullen volgen. Daar is o.a. de Israëlmars, een landelijk gebeuren en die op 16 juli a.s.in Ede wordt gehouden. Op bepaalde punten van de route heeft de Pieter Maritzgroep vergunning gekregen om
frisdrank en versnaperingen te verkopen. Toch wil men, hoe dringend het geld ook nodig is, niet alle beschikbare tijd aan dit doel opofferen, het normale welpen en verkennerswerk mag er niet onder lijden.Zaterdag 25 juni betekende de grote.dag voor akela Versteeg, 's morgens om kwart over tien stonden de zesentwintig welpen, onder leiding van akela De Ruiter, keurig opgesteld voor haar woning aan de Van Heeckerenlaan. Zij kreeg een fraaie corsage opgespeld en werd verzocht plaats te nemen in een versierde huifkar.

Onder vrolijke klanken van de Egelander Kapel trok men in optocht naar het troepenhuis aan de Doolhoflaan. Daar werd mevr. Versteeg, als officiële opening van deze feestdag, toegesproken door de troepsvoorzitter die haar namens de rowans, verkenners en welpen.
Vervolgens stonden een aantal spelletjes op het programma en werden Welpen bezig met de maaltijd stukjes opgevoerd, die talrijke lachsalvo's ontlokten, hetgeen werd afgesloten met het verorberen van de aanwezige lunchpakketten. Om half drie werden de festiviteiten rond het troepenhuis beëindigd en toog het gezelschap naar de versierde kantine van de firma EIbersen aan de Spindersteeg. Hier werd een afscheidsreceptie gehouden waar honderden mensen;niet alleen uit Ede, maar ook ver daar buiten, mevr. Vesteeg de hand kwamendrukken. De oud-districtsbestuursleden, de heren Koster en Schimmel. boden haar de lolveren Jacobsstaf aan, een onderscheiding nog stammend uit het vroegere N.P.V.
De penningmeester van de Pieter Maritzgroep kwam met het gezamenlijke cadeau van de hele groep, een geheel verzorgde vakantiereis naar Oostenrijk.
Namens B. en w. overhandigde wethouder J Broekhuis het boek "Ede op De Veluwe .Het was voor mevr. Versteeg een onvergetelijke dag geworden, waarop zij en de organisatoren met genoegen konden terugzien.