Karel Jansen

Bij de vele, vroeger overbekende Edenaren behoort ongetwijfeld ook Karel Jansen. Deze oud-marineman en militair was in de vooroorlogse jaren een populaire guur in ons dorp.
Strooien hoed op, een wandelstok zwierig in de hand, Karel was bij elke gebeurtenis present.
Maakte de muziek een mars door het dorp, hij liep voorop; brak ergens brand uit, hij gaf de blussers aanwijzingen. Bij een huwelijk stond Karel op de stoep van het gemeentehuis, maar was ook present op het
kerkhof bij een begrafenis.
Daarbij toonde Karel zich een groot kindervriend, altijd met de jeugd uit zijn omgeving bezig.
Hij leerde hen Indische liedjes, vertelde van zijn avonturen en organiseerde op hoogtijdagen
lampionoptochten. Zelf liep hij dan der aan het hoofd van de stoet, zijn borst versierd met talrijke, in de loop der jaren verworven medaille's. Karel Jansen heeft een leven vol afwisseling gehad: als oudste zoon
van het echtpaar Jan Jacob Jansen en evertje Aalbertsen werd hij 30 juli 1864 te Ede geboren. Officieel werd hij bij de burgerlijke stand ingeschreven als Gerrit, Carous, Maas Jansen, maar slechts weinigen die dat
wisten, iedereen noemde hem kortweg Karel.

Hij ontwikkelde zich al gauw tot een pittig kereltje, zij het met de nodige streken. Twaalf jaar oud werd
Karel koejongen, hetgeen geen betekende dat hij voor mensen die wel een koe maar geen weiland bezaten, met het dier langs de bermen van de wegen trok om haar kost op te scharrelen.

Ten einde al te lange wandelingen te vermijden liet hij. ongemerkt de koe ook wel op andermans grond grazen. Ook een stuk heide in brand steken en dan ijlings de brandweer te waarschuwen om de gulden beloning
die daarop stond, te innen vormde een geliefkoosde bezigheid. Enkele notabelen in het dorp, notaris Fischer vooral, hadden schik in de pientere jongen, maar waren overtuigd dat hij voor galg en rad zou
opgroeien, Zij slaagden er in hem op 30 juli 1879, dus precies vijftien jaar oud, op de Rijkszeevaartschool te plaatsen, Karel vond dat geweldig, nu zou hij iets van de wereld zien. Dat klopte, na zijn opleiding kwam
hij aan boord van het oorlogsschip "De Leeuwarden" en maakte zijn eerste reis naar Ned-Oost-Indië, Vele reizen zouden volgen tot hij in 1891 overstapte naar de landmacht.

De tropen trokken hem: na zes weken opleiding in Harderwijk vertrok hij als koloniaal naar de
Oost. In 1901 hield hij het militaire leven voor gezien, werd opzichter bij de Staatsspoorwegen van Ned.-Oost Indië om in 1920 weer in Ede op te duiken.
Hier werkte Karel nog een aantal jaren als burger aan de Infanterie Kazernes om in 1929
van een welverdiend pensioen gaan genieten. Hoe populair hij in ons dorp was bleek 30 juli 1939 toen hij vijf en zeventig.
Met notaris Fischer, aan wiens vader Karel zoveel te danken had en burgemeester Middeldorp voorop, kwamen talrijke vooraanstaande Edenaren hem die dag gelukwensen. Maar ook de buurt, hij woonde toen op de Berg liet zich niet onbetuigd: talrijke geschenken werden hem aangeboden, "De Harmonie".
vergezeld van honderden mensen bracht hem een serenade waarbij tot besluit het Wilhelmus werd gespeeld, door alle aanwezigen uit volle borst meegezongen. Karel Jansen werd er door ontroerd: het was een huldebetoon aan een eenvoudig man, die in de vooroorloge jaren mede zijn stempel op ons dorpsleven heeft gedrukt.