Door de jaren heen is ook in onzer gemeente voor handhaving van rust en orde politie nodig geweest. Op dit terrein ligt nog altijd de naam van Wien, die tientallen jaren Bennekom tot standplaats had nog vers in het geheugen. Lambertus Wien werd op 1 april 1898 tot gemeenteveldwachter in Harskamp benoemd, maar drie jaar later, op eigen verzoek, overgeplaatstnaar Bennekom, waar hij op 1 augustus 1905 overstapte naar de Rijksveldwacht.

De Bennekommers leerden hem al gauw kennen als een man, die zijn plaats als dorpsagent kende. Gemoedelijk met de mensen omgaan, rustig een babbeltje maken, waardoor hij tevens van het doen en laten van de dorpelingen op de hoogte bleef en niet te gauw met het bonboekje klaar hoefde te staan.
Wel bewees zijn martiale figuur dat als puntje bij paaltje kwam met hen niet te spotten viel.
Op hoogtijdagen, zoals tijdens de onafhankelijkheidsfeesten in 1913 verscheen Wien in groot tenue, compleet met sabel en glanzend gepoetste helm. Daar er in Bennekom ook nog een gemeentepolitieman was gestationeerd besteedde Wien veel aandacht aan de stroperij, temeer daar hij als rijksveldwachterniet aan bepaalde grenzen was gebonden.

Ook in Bennekom was stropen een geliefde bezigheid, maar , althans in vroeger jaren, als er bij winterdag weinig te verdienen viiel, voor sommigen bittere noodzaak. Als de stropers in het najaar de bossen in trokken, was Wien paraat. Talrijke malen offerde hij er zijn nachtrust voor op. Hij kende zijn pappenheimers en zij hem. In het dagelijkse leven kon er over en weer altijd wel een groet af, maar in het veld waren zij gezworen vijanden.
Als Wien een stroper op heterdaad betrapte, kende hij geen pardon. Onmiddellijk volgde een proces-verbaal. Dit ging gepaard met list tegen list en soms waren de wildvangers hem te vlug af, vooral als er pas gevallen sneeuw lag. Een gehaaid stroper liep dan rustig een half uur lang achterwaards naar zijn strikken en had de grootste lol, als Wien bij het ontdekken van een dergelijk spoor de verkeerde kant uitliep.

Een drukketijd beleefde Wien tijdens de mobilisatiejaren van 1914 tot 1918, toen ook in Bennekomde nodige militairen waren ondergebracht, die niet allemaal even braaf en netjes bleken. Door zijn kalm maar kordaat optreden zonodig bijgestaan door de gemeenteveldwachter, wist hij evenwel ook in die rumoerige tijden de rust en veiligheid in het dorp te handhaven.
Diverse malen werd hem door zijn superieuren dank en hulde gebracht voor de manier, waarop hij bepaalde moeilijke kwesties had opgelost. Voor zijn bemoeienissen tijdens de overstromingen in het Land van Maas en Waal, 1924 waar hij ook werd ingezet ontving Wien de watersnoodmedaille en twee jaar later de zilver medaille verbonden aan de orde van Oranje-Nassau voor 25 jaar trouwe dienst als rijksveldwachter.

Op 15 juli 1935 ging Wien met pensioen. Hij zou er in zijn riante woning aan de Bennekomseweg jaren van genieten, vaak herinneringen ophalend met Bennekom van zijn leeftijd. Lambertus Wien heeft een lange levensavond mogen meemaken, een berichtje in de Edese Courant maakte melding van het feit, dat op 15 juli 1960 deze oud politieman zijn vijf en twintig jarig jubileum als gepensioneerde vierde, een feit, dat voor slechts weinigen is weggelegd.

H. J. Nijenhuis