Toen Ede nog Ede was, kleinschalig en overzichtelijk, kende de politieman zijn pappenheimers. Hij wist precies wie voor een bepaald misdrijf in aanmerking kwamen. "Als Jan het niet gedaan heeft, dan moet Piet het gedaan hebben" was in die tijd een redenatie die maar al te vaak naar de dader voerde.

Inmiddels is er wel het een en ander veranderd. Ede is groot gegroeid, de criminaliteit is fors
gestegen en het gezag van oom agent is danig afgebrokkeld.
Oudgediende G. J. Kesteloo (75), die in 1932 als volontair bij de Edese politie aan de slag ging, hing op 1 januari 1970 zijn lier aan de wilgen. "Ik ben er net op tijd uitgestapt" , vindt hij, vroeger had de politie nog gezag, maar aan het eind van de jaren zestig kelderde dat gezag.
Schimpscheuten waren aan de orde van de dag. De politie heeft het tegenwoordig altijd gedaan,
hoewel ze uitsluitend in opdracht werkt. Iedereen kankert op de politie. Kesteloo mag dan met pensioen zijn gegaan, zijn interesse voor het politiegebeuren is er niet minder om geworden. Bijna dagelijks knipt hij uit kranten allerlei artikelen die op de politie betrekking hebben; zijn archief puilt uit.

Als geboren en getogen Edenaar heeft hij ook altijd in Ede gewerkt, behoudens een korte
periode aan het eind van de oorlog. Kesteloo had het goed naar zijn zin bij de Edese politie. "Ik
ben een man die graag een uniform draagt en ik ben gek op mijn geboortedorp. Ik hou van Ede".
Kesteloo werd wel de "adjudantenvreter" genoemd. "Ik had vier prima adjudanten onder me,
waar ik veel gemak van heb gehad. Ik hield me bezig met de straatpolitie, verkeer, vreemdelingendienst en bijzondere wetten. Voor de oorlog was Ede berucht om het grote aantal ongevallen .Er werden vaak controles gehouden, je hield alles aan wat niet in orde was. Als je een achterlichtje controleerde
begon je met goede voornemens, een waarschuwing. Maar zeiden ze dan: "Oh, je moet er zeker een
sterretje of een streepje bij hebben", dan deelde ik zonder pardon een bekeuring uit.