In de Edese Courant van 16 september 1960 vond ik een aardig artikel. In dialect geschreven door Gaart Derk, die regelmatig een rubriek in dit blad verzorgde.
We laten dit artikel hier voor de aardigheid volgen. "Daor had je 't Maonderzand, een weerdeloze lap grond met allenig mer bulte en vliegdenne", aldus Gaart. 't Was verboje terrein, helemaol afgezet met paole en prikoldraad, zodat 't er mer weinig minse kwamme. Wat kwajongens, die altied wel een gat in 't draod wiste te viende en daor een bietje op avontuur gonge, want juist verboje grond trekt snotneuze an".
"Ok stropers kwamme hier nog wel op bezoek, want wild zat ter in overvloed. Mer Rooie Hart, de schut die 't toezicht had, was bij lange na niet gemakkeluk.
Ure kon Hart op de kop van een zandheuvel ligge om de omgeving te verkenne. Een keer meende ie vanaf z'n pesisie een haas te zien en daor ok een schut wel een mals boutje lust, greep hart zijn geweer.
Krek toen d' ie af wou drukke was de haos vort, mer gong wel een streuper er as de mieter van deur. Heel verstandig van die vent, want effe laoter en hij had een schot hagel in z'n kop gekrege. Ja dat Maanderzand bleef een eenzame en een bietje geheimzinnige omgeving. Allenig de eigenaor, dokter Balt, Woonde d'r.
Die hield ter een soort ziekenhuusje op na.
Daor kwamme minse uut 't hele land, die een kwaol hadde in de hoop deur z'n speciale natuurgeneeswijze weer beter te worre.

Uutgezonderd wat boodschappenjongens en af en toe een kerel om kleine reperasies te doen, kwam d'r geen mins an de deur, waor de dokter trouwens ok niet op gesteld was. Elke dag maakte hij een wandeling over zijn uitgestrekte bezittinge en as tie iets zag wat niet deugde wier Willem, de huusknecht, gewapend met een dikke stok d'r op uut gestuurd. An de andere kant van de karreweg , die naar de buurt Maonen liep, nou is dat de Verlengde Maonderweg, lee 't vulles gat.
Daor konde de minse uut 't dorp hun overtollige rommel kwiet, want in die tied kwamme ze nog niet an huus vulles ophaole. D'r waore d'r wel bie die 't veul te ver vonde en hun rommel al gauw na 't spoorlijntje naor Nijkerk, bie de Kolkakkers, waortoe ok nog geen huus sting, neerkwakte. Op 't grote vullesveld kon je Geurt Altena, de voddenboer veul zien scharrele op zook naar spulle die hij nog kon gebruuke.
Toe hier laoter wier gebouwd, hebbe verschillende aannemers nog wellast gehad van al die rotzooi in de grond. Dan lee d'r nog een grote bult zand, de Papekop, die vermoedeluk een bietje verkeerd was terecht gekomme want tie heurde meer in 't Maonderzaand tuus. De kiender konde daor mooi speule, mer laoter hebbe ze de berg afgegraove en is ter een straot naor genoemd, de Papekoplaan. Daor achter was 't Oortveld, ok al een lap schraole grond met hier en daor een pol hei.
D'r stinge een paor daggelders huusjes, waarin minse Woonde, die hard moste warke om an de kos te komme mer daor hield 't mee op. En as je nou ziet, allemaol straote en huuse; alles volgebouwd, zodat geen rnins zich kan veurstelle hoe 't er hier eens uut zag.
H.J. Nijenhuis.