In de jaren vijftig kon men in de Edese Courant regelmatig bijdragen aantreffen onder het hoofd
Lunterse Belevenissen en geschreven door Mees Vut 't Zaond. Zijn verhaaltjes, altijd in smeuïg dialect
zijn veelal niet tijd gebonden en nog altijd het lezen waard, Vandaar, dat we er hier een laten volgen.

Tijdens een babbeltje tussen een paar geboren Lunteranen kwam het gesprek op de sterk teruglopende
bijenhouderij en wat daar al zo aan vast zit, Daarbij nam ene Tiemen, zijn achternaam werd niet genoemd, het woord en zei: As je over bijen praot, mot ik altied an Jan oom zaliger denke.  Die man had
een stal bijen, wal dartig korreve, een lust om te zien, Ik ging dan ok greg naor hom toe. Mer moeder zee
altied: "Jan-oom is een raore kwibus, gaot ter mer niet te veuI heen.
Je leert er niks geen goeds,
Toch stuurde ze mien, ik was twaolf of dartien joar oud, er een keer heen om een zooitje vis te
brengen. Tante Hentje en Jan oom woonde een eind uut de buurt, op Driehuizen, daor kwam nooit een
visboer en daorum kocht moeder ze wel eens veur hem. Tante Hentje was drommels in haar sas met de vis
en ze maokte meteen een beschuut met dik roomboter en suuker veur me klaor.
Toe die op was, vroeg ik: "Is Janoom niet tuus?" "Jawel", zee tante, "hij zal wel bie de bijen zit te
of tie is aan 't kort snieë in de schuur." Ik liep de deelover, naor buute, regelrecht naor de bijenstal,
mer daor was tie niet. Effe keek ik naor al die korreve en gong toe, deur de bongerd naor de grote
schuur, misschien zou tie daor wel zien.

De grote deure woare dicht, mer het zijdeurtje sting op een kier. Ik doe het wat verder ope, stapte naar binnen en zag meteen Jan oom. Hij sting met de rug naor me toe en had niks in de gaote. De mond ging mien van verbaozing wied los. Jan oom had z'n armen strek om een vrouwspersoon geslaoge. Ik keek nog eens goed en zag, ok deur het rossige haor, dat 't Dientje, de meid was.
Eerst dacht ik nog, dat ze misschien niet goed was geworre en hij haor overeind hield, mer ik beurde
haor lache en kirre, terwijl ze mekaar zoende, dat het een lieve lust was. Ik kreeg een vuurrooie kleur
en veur ik d'r arg in had, schreeuwde ik: "Jan oom wat doe je nie och?".
Hij schrok, krek of er onverwachts een kanon afgeschote wier en duwde haastig Dientje achteruut, die as de weerlicht maokte, dat ze weg kwam. Jan oom kiek me an en greep zijn zakdoek om daarmee
uutvoerig z'n brilleglaoze te poetse.
Toen die daor eindelijk mee klaor was, zee die, met een gezicht of tie daor niks van begriepe kon: Ja,
jong, mer goed dat je kwam. Een bril is ok niet alles. Met dat mokkerigge weer beslaon de glaoze en zie
je niks mer. Ik dacht vast dat moeder de vrouw binne kwam: Ze zorgt altied zo goed veur me, da'k d'r een
dikke pakkerd wou geven. As jij ooit een bril mot draoge zorg dan dat de glaoze altied goed schoon
blieve. Je ziet wat er van komme kan. Mer jong, we praote d'r niet meer over. Het blief onder ons en la
we nou naor de bijen gaon kieke.
Daor kwam je toch veur.
Ik wist niet goed wa'k zegge mos en Jan-oom praotte honderd uut over zijn bijen. Ik heb het laoter
nooit an tante Hentje of thuus verteld, zo wies was ik wel, mer moeder had geliek. Jan-oom was een raore kwibus.