Het weer bleek zo standvastig, dat reeds twee dagen tevoren alle toegangskaarten voor de sluitingsavond, 27 augustus, in voorverkoop uitgegeven waren. Deze keer werd een zogenaamde bonte avond gebracht met uitsluitend klinkende namen uit die dagen: Lou Bandy, de Kilima Hawaiians, het accordeonduo Scholten en tal van andere populaire artiesten. Conferencier was Coos Speenhof.
Blijkbaar was niet iedereen op de hoogte met het feit, dat er geen plaats meer was, want reeds om zeven uur verzamelden zich mensen voor de gesloten hekken.
Hun aantal groeide en afgunstig keken zij naar de gelukkigen, die in bezit waren van een plaatsbewijs en door de achterbak naar binnen konden.
De wachtenden werden ongeduldig. Er ontstond een gedrang, waaraan de paar aanwezige politieagenten tevergeefs probeerden een eind te maken. Ten einde raad besloot men toen maar om ook de trappen van het openluchttheater als zitplaatsen te gebruiken. De hekken en kassa's gingen open en er ontstond opnieuw een chaos, waarbij kinderen bijkans onder de voet werden gelopen, maar uiteindelijk kon, zij het met een kwartiertje vertraging de voorstelling met
ruim vier duizend bezoekers beginnen.

In het verslag van de Edese Courant werd slechts gesproken over enkele strubbelingen in het begin van de avond maar verder had de verslaggever niets dan lof over het goed geslaagde sluittingsfeest. In het blad geeft ene Hent verdere aanduiding ontbreekt zijn oordeel over de avond:"Ik bin zaterdagaovend naor de Kuul geweest, veur mien
lol, dacht ik, mer dat viel een bietje teuge. Kwart over zeuven stin gik al veur 't hek, mer d'r inkomme, ho mer. D'r kwamme steeds meer minse en ze begonne te dringe, dat de polisie d'r an te pas mos komme. Toe gong d'r ineens de kas open en mit hange en wurge kreeg ik: veur een daolder een kaortje.
Veur dat geld mog ik op die harde betonne trappe zit te. Na een kwartier was ik al zo stief as een plank. De veurstelling was wel aordig, allenig as je radio het zoals ik, heurde je toch een hoop ouwe bakke en liedjes. De grootste naorigheid kwam bie 't uutgaon. Op 't stuk soortement grasveld, waor ik m'n fiets had neer gezet, was 't toe hartstikke donker. Een hoop fietse waore omgevalle en daor baggerde de minse mer overheen op zuuk naor hun karretje. Toe ik de miene eindelijk de pakke had, zat de kettingkast in mekaor en effe laoter bleek dat de lamp 't ook nie meer dee. Ja, ja 't was een toer om d'r in te komme en nog meer moeite veilig naor huus te gaon.
Nee, ik gao niet meer naor de Kuul. De minse die zo iets op touw zette moste in ieder geval zorge, al was het maor met paole en draod dat er wat lampe honge.
Me dunkt ze hebbe zaterdagaovond genoeg verdiend om dat in orde te laote maoke, want zo kan 't niet langer. 't Is schand. Je mot eerst geld geve om d'r in te komme en laoter he je nog een hoop schaai an je fiets".

H. J. Nijenhuis