Een aantal van de ontelbare artikelen die in de loop der jaren in de Edese Courant verschenen, bevatte de nodige humor waarvan hier enkele voorbeelden volgen. AI in de beginjaren stelde het blad ruimte beschikbaar voor ingezonden stukken waarvan gretig gebruik werd gemaakt.

Een schrijven uit de krant van zaterdag 7 december 1919, toen, door de mobilisatiejaren, vrijwel alle levensmiddelen slechts op bonnen verkrijgbaar waren en de inzender zich allerminst tevreden toont met de gang van zaken:

Vrijdag 29 november ging mijn vrouw naar het Distributiekantoor en vroeg daar enkele formulieren ter invulling om melk, rijst en eieren. Ik vul deze zelf ,thuis in, al ging het watm beroerd, en liet ze door mijn vrouw per omgaande aan het distributiekantoor bezorgen, in de hoop dan ook spoedig de nodige bons en boekjes te ontvangen. Ik hoopte althans voor Zondag in ieder geval nog wat melk te zullen ontvangen want ik was te ziek om iets anders te gebruiken. Maar jawel, de heren en dames hebben anders besloten. Maandag en Dinsdag nog geen bons. Maar Woensdagmorgen per eerste post kreeg ik zowaar een rijstbon en een briefkaart dat ik aan het Distributie kantoor op vertoon van die kaart kan bekomen een melkbonboekje. De eierenbon welke door mij was aangevraagd was weer vergeten. Wat wonder ook, over vier volle dagen onthouden is te lang. Vandaar moet je de eierenbon maar boven bij de juffrouw halen, die komt om twee uur maar om half drie was er nog niemand, tenminste niet de juffrouw met de eierenbons.
Dus na eindelijk zeven volle dagen gewacht te hebben kwam ik dan in het bezit van wat melk en rijst en toen er Donderdagmorgen eieren op de bon werden gegeven kon ik er geen kopen omdat ik nog geen bon had. Dit is
snel werk en een saluut waard. Maar het is toch te hopen dat B en W hier eens ingrijpen en eens zien wie hiervan de schuldige is.
G. Westerhuis

Stemming
Op maandag 9 februari 1931 werd in de oude Ned. Herv. Kerk een stemming gehouden waar de leden zich konden uitspreken over een kerkenraad of kiescollege. In de Edese Courant van 14 februari geeft een Edes vrouwtje een sappig verslag van het gebeuren.
'k Bin Maandagaovond ok naar de kaark gegaon om te stemmen mer zoveer is 't niet gekommen. 't Was t'er merakels
druk, d'r stingen buuten zelfs auto's. Achter een taofel zatten een paar ouwerlingen met een groot boek. Daar mos je wezen
en je naam opgeven. Dan begasten ze in 't dikke boek te kieken,mer gek, niet alle minse1; die daor kwammen, mochten meedoen. Daar mos ik 't miene van hebben en 'k zeg tegen een vent die weggestuurd was: " Waorum stem je niet?". Hij zeit: " 'k Woon al ruum dartig jaor in Ede en nou zeggen ze dat mien arrestatie nog niet binnen is, al kan die elke
dag kommen". Effe laoter stond een oud vrouwtje bie de taofel,ze blaoderen weer wat en dan zeit t'er een: "Minsje je bint al twee jaor dood". Ze schrok zich mottig en zee: "Mer ik sta hier toch!" Vergissen is minselijk,maar 't boek liegt niet, je kunt niet stemmen". Toe bin 'k maor vortgegaan, want wie weet wat er over mien in dat boek staot.

Krulstaarten
De volgende ware geschiedenis speelde zich in 1946 af te Lunteren. De varkenshouders waren destijds verplicht ten behoeve van de vleesdistributie een aantal krulstaarten aan de overheid te leveren. Nu waren de veehouders daar niet zo happig op, er werd slechts een matige prijs voor betaald. In de vrije handel lag de prijs veel hoger.
Op sluitingsdatum, 31 oktober, bleken lang niet alle varkenshouders te Lunteren aan de verplichting te hebben voldaan.
Dus besloot het C.C.D. de ontbrekende te gaan halen. Vrijdag- middag 1 november 1946 trokken een aantal controleurs, vergezeld van twee politieagenten alsmede een chauffeur met veewagen, naar Lunteren. De C.C.D.mensen beschikten over lijsten van varkenshouders en wisten dus waar zij moesten zijn.
Maar Lunteranen zijn niet achterlijk. Zij hadden hun maatregelen genomen. Alle varkens van behoorlijk gewicht waren verdwenen in de hokken lagen nu alleen nog magere scharminkels.
Men begon aan de Achterstraat resultaat één magere big die naar de veewagen verhuisde. De bevolking kreeg er lucht van, steeds meer mensen volgden de stoet. Het volgende hok bleek helemaal leeg, de eigenaar gaf uitleg.
Vanmorgen waren ze er allebei nog maar blijkbaar voelden zij hun eindje naderen en zijn er vandoor gegaan.
De volgende klant maakte het nog mooier, opnieuw een schram. Op ambtelijke toon klonk het: " Volgens onze gegevens moet je een veel zwaarder varken hebben". "Gehad ja", was het antwoord, "maar ik wou hem netjes afleveren en haal bij de drogist een reinigingsmiddel en smeer het keu daarmee in. Laat die vent me nou krimpzalf in handen hebben gestopt". Een daverend gejuich volgde; de omstanders genoten met volle teugen.
Zo werden alle adressen afgewerkt. Tegen vier uur verdwenen de controleurs met hun magere buit en keerde de rust in het dorp weer. Dergelijke zaken houden het dorpsleven op peil en maken het lezen van de krant aantrekkelijk.