Voor zover wij althans weten,werd in het vroege voorjaar van 1959 voor de eerste en enige maal het eerste kievitsei in onze gemeente gevonden. De meningen omtrent het rapen van kievitseieren zijn verdeeld, volgens vogelkenners brengt deze bezigheid geen schade toe aan de bevolkingsaanwas van deze vogelsoort.

Weliswaar legt het hennetje normaal slechts eenmaal vier of vijf eieren, maar bij verstoring van het nest, volgt toch nog een tweede of zelfs derde broedsel. De gelukkige vinder in onze gemeente was de twaalfjarige Wim Wagensveld uit Meulunteren, die op zondag 8 maart 1959 zijn slag sloeg.

Ondanks zijn jeugdige leeftijd gaf hij in de Edese Courant uitvoerig en gedetailleerd verslag omtrent zijn kennis op dit terrein: "Kievitseieren zoeken heb ik geleerd van mijn vader, al heel jong mocht ik met hem mee naar de weilanden . Als ze klaar zijn met het nest, moet je vooral op de hennetjes letten of die gauw gaan leggen. Ze worden dan heel mak, geven weinig geluid en strijken uiteindelijk op het nest neer. Dan worden de haantjes actief.
Ze vliegen in kringen om het nest om het vrouwtje voor onraad te waarschuwen. Al vliegt het hennetje soms op, zegt dat nog weinig over de ligging van het nest want zij zijn heel slim en lopen, voor het opvliegen, eerst tientallen meters door het gras.
Bovendien is het nest alleen maar een kuiltje met een paar grassprieten, dus heel moeilijk te vinden. Veel gaan zoeken,dan leer je het wel ,aldus Wim.

Dinsdag 10maart1959 betekende voor Willem Wagensveld de dag valt ,zijn leven ,traditiegetrouw werd elk voorjaar het eerst gevonden ei de Koningin aangeboden en ditmaal,mocht hij dit doen. Het gemeentebestuur, misschien ook een beetje gestreeld, stelde een auto beschikbaar met de heer Jongbloed als chauffeur. Zorgvuldig met watten omwikkeld werd het bewuste ei in een trommeltje gelegd en vergezeld van zijn oudste zuster ging het richting Paleis Soestdijk. Gedurende de rit hield Wim het trommeltje angstvallig op zijn knieën, bang de inhoud te beschadigen.
Bij het paleis werden broer en zus hartelijk ontvangen door een hofdame en op hun gemak gesteld. Er kwam koffie en even later verscheen Koningin Juliana die zich uitvoerig liet inlichten omtrent de kunst van het kievitseieren zoeken. Zij meende dat hij dit jaar wel uitzonderlijk vroeg succes had gehad. Wim toonde zich allerminst verlegen: Ja, dat is zo. Zelfs mijn vader kan zich geen eerdere datum herinneren. Verleden jaar heb ik veel meer eieren gevonden, maar toen was het al half maart.

Koningin Juliana had plezier in de alsmaar door babbelende jongen. Het onderhoud duurde meer dan een half uur, waarna de Koningin hem en zijn zus persoonlijk uitgeleide deed naar de wachtende auto. Naast een aandenken kreeg Wim voor zijn ene ei een grote doos vol chocolade eitjes mee hetgeen hij lang geen slechte ruil vond.
Daarna bracht chauffeur Jongbloed hen weer naar Meulunteren, waar Wim Wagensveld zijn trotse ouders in geuren en kleuren verslag deed van zijn reis en van de ontvangst op Soestdijk.
Dank zij een jeugdig en succesvol eierzoeker kan de gemeente Ede er zich op beroemen, dat ook binnen haar grenzen ooit eens zo'n ei is gevonden.