Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog betekende nog niet dat alle mogelijke zaken ook direct verkrijgbaar waren. Integendeel, het distributiestelsel bleef nog enige jaren gehandhaafd en daarbij ook de stroom brieven, met alle mogelijke verzoeken die regelmatig het desbetreffende kantoor bereikten.
De Edese Courant publiceerde in augustus 1947 een aantal van deze, soms merkwaardige, pennevruchten, waarvan we er een paar laten volgen. Ze werden veelal in één volzin geschreven, zonder een enkele punt of komma.

De eerste komt van een huisvrouw die zo haar twijfels had over een eerlijke gang van zaken.
Nu wil ik eens vriendelijk vragen of het wel eerlijk toe gaat en of de een alles krijgt en de ander niets of dat onze vergunningen in verkeerde handen komen wij hebben in 1945 een jas aangevraagd voor Piet en kregen een kaartje dat wij een vergunning konden halen en toen wij daar kwamen zeiden ze dat wij later bericht zouden krijgen wanneer er weer jassen waren dan waren
Wij het eerst aan de beurt en hebben nooit bericht gehad hoe zit dat het is al negen jaar geleden dat mijn man een nieuw pak gekregen heeft de jas wordt heel vies de broek is al gelapt en nu nog niet vergunning wij hebben het al meermalen aangevraagd maar altijd mis ik wil er weleens mee komen en u te laten zien of het nodig is wij hebben een gezin nvan dertien personen en komen te kort aan pakke voor mannen en zonen aan werkkleding we hebben op alle bedde niet eens lakens omdat wij geen verschoning hebben en de slopen gaan kapot uw kunt komen zien of ik wil ook wel even komen als u dat hebben wil ik wil ook graag eens een beurt hebben ik leef in goede hoop uw medewerking en af wachting

Het tweede schrijven bezit wel dezelfde stijl, maar is blijkbaar meer doorjaloezie geïnspireerd.
Aan de leider van het disterbusiekantoor. Ik weet niet hoe dat komt dat vrouw die en die nog altijd de bonnen van haar zoon het en hij zit in de kast in Arnhem voor 19 maanden en zij het al de bonnen nog van hum en die verkoopt ze mot ze die niet inleveren dat is heel scheef het is geen verhouding zoo ik zou zeggen dat mot onderzorgt worden dan het ze de rookkaart ok nog van hum ik wens dat het uitgezogt word, een uit Ede-Zuid.

Tot besluit een paar aanvragen voor extra textiel. Een man die een straf moest ondergaan schrijft als volgt:
Ik had graagwerkkleren, ik moet naar het huis van bewaring in Arnhem en kan toch niet in mijn zondagse kleren gaan zitten.
Prachtig was ook de toelichting van een aanstaande moeder die babykleertjes en luiers aanvroeg: "Daar ik in verwachting ben had ik hiervoor gaarne vergunning".

H. J. Nijenhuis